اینجا تهران است!
        ظهر عاشورا...
        هلهله شادی دشمنان حسین در ظهر عاشورای سال 1431 ه.ق!
        آتش کینشان به خیمه حسین فروزان!
        پرتاب سنگ عداوتشان به نمازگزاران!
        اینجا تهران است...
        اگر ندای هل من ناصر ینصرنی حسین دلت را می لرزاند...
        فردا روز انتخاب است...
        وای بر ما که به یاری حسین نشتابیم.
        وای بر ما که به هر دلیل تنهایش گذاریم.
        وای بر ما که حسین را فدای سیاستمان کنیم.
        وای بر ما که کوفیانی دیگر شویم.
        فردا روز امتحان است...

        سخنی با مولایم:

        یا صاحب الزمان(عج) از روی تو شرمسارم که در شهرم صدای هلهله یزیدیان در
        عاشورای حسین(ع) تو به گوش رسید.
        کاش غیرتی بود تا از این درد مرگ را به آغوش می کشیدیم.

       

        جانبازان امام زادگان آسمانند و حریمشان زیارتگاه ملائک.
        فرشتگان بال بر ضریح بدن زخمیشان متبرک می کنند.
        و ما چه دردآور فراموششان کرده و گوشه ای از دنیا رهایشان ساختیم.
        براستی وای بر ما.
        دیروز ناخواسته سعادتی شد گوشه دنیا یا بلندای آسمان یا به قول ما آسایشگاه را ببینم
        سعادتی شد ندای یکی از این قدسیان فراموش شده در گوش و جانم بپیچد.
        دلم برای خودم سوخت... راستی چقدر حریم خدا را رعایت کردم...
        می گفت:
        «هر چقدر حریم خدا را رعایت کنید همانقدر راحت ترید.
        زندگیتان راحت تر است.
        به عوارض زندگی کمتر می خورید.
        گناه یک لذت آنی است اما عواقبش یک عمر گریبانگیر است.»

       

        آمدی... مثل همه این سالها...
        خوشحالم که هستی... هستی تا امیدوار باشم و بخواهم.
        هستی تا گاهی برای بازگشت برایم مانده باشد.
        هستی تا هر بار با آمدنت امید به بخشش در جانم زنده شود... مثل بهار.
        هستی تا فرصت برایم باقی باشد...
        هستی تا بخوانم فَاعفُ عَنی یا کریم، عَفوَکَ عَفوَک که از من درگذر ای بخشنده...
        هستی تا بخوانم اللهم اَبقِنی خَیرَ البَقاءِ و اَفنِنی خَیرَ الفَناءِ* که خدایا مرا در بهترین حالت
        باقی بدار و در بهترین حالت بمیران...
        هستی تا بخواهم که هر چه در دلم هست از بدیها و هر آنچه او نمی پسندد را از دلم
        دور گرداند و آن را بدل کند به ایمان و رغبت به خود...
        هستی تا شب آخر به وقت اعلام عید اشک به چشمانم بنشانی برای وداع...
        خوشحالم که بازهم در گوشم زمزمه می کنی که هنوز برای بازگشت وقت هست...

        *دعای شب آخر شعبان در استقبال از رمضان

       

        طلوع می‌کند آن آفتاب پنهانی
        ز سمت مشرق جغرافیای عرفانی

        دوباره پلک دلم می‌پرد نشانه چیست
        شنیده‌ام که می‌آید کسی به مهمانی

        کسی که سبزتر از هزار بار بهار
        کسی شگفت کسی آن چنان که می‌دانی

                                               قیصر امین پور

       

        بعضی وقتها شعر ها با ما حرف می زنند و بعضی وقتها ما با شعرها حرف میزنیم...
        هرچند همه خوندید اما شعر قیصر تکرار شدنی نیست... شاید ازین پس بیشتر بنویسم
        از قیصر شاعران زمان...

        دردهای من
        جامه نیستند
        تا ز تن در آورم
        چامه و چکامه نیستند
        تا به رشته ی سخن درآورم
        نعره نیستند
        تا ز نای جان بر آورم

        دردهای من نگفتنی
        دردهای من نهفتنی است

        دردهای من
        گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
        درد مردم زمانه است
        مردمی که چین پوستینشان
        مردمی که رنگ روی آستینشان
        مردمی که نامهایشان
        جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
        درد می کند

        من ولی تمام استخوان بودنم
        لحظه های ساده ی سرودنم
        درد می کند

        انحنای روح من
        شانه های خسته ی غرور من
        تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
        کتف گریه های بی بهانه ام
        بازوان حس شاعرانه ام
        زخم خورده است

        دردهای پوستی کجا؟
        درد دوستی کجا؟

        این سماجت عجیب
        پافشاری شگفت دردهاست
        دردهای آشنا
        دردهای بومی غریب
        دردهای خانگی
        دردهای کهنه ی لجوج

        اولین قلم
        حرف حرف درد را
        در دلم نوشته است
        دست سرنوشت
        خون درد را
        با گلم سرشته است
        پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟
        درد
        رنگ و بوی غنچه ی دل است
        پس چگونه من
        رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟

        دفتر مرا
        دست درد می زند ورق
        شعر تازه ی مرا
        درد گفته است
        درد هم شنفته است
        پس در این میانه من
        از چه حرف می زنم؟

        درد، حرف نیست
        درد، نام دیگر من است
        من چگونه خویش را صدا کنم؟

       

        آیا شود خداوند روزی در این دنیای عذاب برایمان گلستانی برپا کند؟!
        آیا شود در منجنیق زمانه به گلستان ایمانمان پرتاب شویم؟!
        آیا شود نمرودیان برای ما هم هیزم انباشته کنند؟!
        آیا شود هستیمان به پای اعتقادمان قربانی کنیم؟!
        آیا شود بت وجود بشکنیم و فنای دیدار شویم؟
        آیا شود لایق مقام دوست شویم؟...

       

        اتوبوس جای دوری نمی رفت!
        جوان نشسته بود و پیرمردی با لباس های خاکیش، خسته سوار شد.

        چه ساده بود لبخند پیرمرد وقتی جوان در اتوبوس جای خود را به او سپرد...

        چقدر شیرین بود شکلاتی که پیرمرد از جیبش به پاس این مهر به جوان هدیه کرد...

        دنیا به همین شیرینی و سادگیست...

        فقط اراده برخواستن می خواهد برای جوانان...

        و شکرگذاری برای پیران...

        و شاید هم شکر گذاری جوان بلند شدن بود و اراده پیرمرد بخشش!

        هر چه بود بالاخره همه به ایستگاه آخر رسیدیم.

        حالا جوان بود و حلاوت شیرینی شکلات...

       

       اینروزها کارهایم زیاد شده و صدای هن و هن نفس به شماره افتاده ام وقتی برای
       گوش دادن به صدای دلم نگذاشته...
       اینروزها عرق پیشانیم چشمانم را می سوزاند ...

       سخت در تکاپویم برای لقمه ای نان حلال...

       گوشه ای از میانه راه به ناگاه می ایستم و با دلم نجوا می کنم.

       دلم می گیرد وقتی هر روز می بینم برای این کار جدید با دزدهای مسلمان نما طرف شده ام.

       دلم می گیرد که می بینم با ریششان لقمه می خورند نه با ریشه شان.

       مدتیست می ترسم که ریشهایم مثل اینان برای جمع آوری لقمه نانی روی زمین کشیده شود.

       شاید کوتاهش کردم تا کثیف نشود!

       درست بعکس سالیان قبل که بلندشان کردم که نکند همرنگ آن جماعت قبلی شوم...

       گاهی می ترسم از خودم که نکند طاقت اینهمه بی عدالتی را نداشته باشم و کمر دینم
       زیر بی ایمانی اینان بشکند.

       دلم می خواست به جای اینهمه دویدن در میان این گرگ صفتان گوشه ای در مغازه ی دلم
       کتاب و یا حتی مواد غذایی می فروختم.

       از سوی دیگر وقتی حس می کنم انگار جبهه ای این میان باز گشوده اند که من و یا تو باهم
       بایستیم مقابل این بی عدالتی و ظلم در ادارات دولتی و به ظاهر فرهنگی...

       نفسم از خستگی می افتد و دلم گرم می شود به این حس و اعتقاد...

       لبخند می زنم به دلم وقتی یکی از مسئولین زیر گوشم پچ پچ می کند که تقصیر از خودته
       که مثل اینان گرگ نیستی، تو نمی تونی با اینا کار کنی، اگه خواستی بکشی کنار بگو که
       بگم خودشون کار رو بگیرند دستشون و راحت، راستی ضرر و زیانتم شده از جیبم می دهم!!!

       در این ماه شهادت نماد عدالت دعایم کنید که ایستادگی کنم در این جبهه و نان خود به
       ریا و بی ایمانی اینان آلوده نکنم.

       

        از هنرمندان دعوت شده بود که غبار از قبور شهدای گمنام با گلاب بشویند اما ...
        نور آسمان سرها را از زمین به آسمان بلند کرد...

        نمی دانستیم که هنرمند اصلی قصد کرده خود غبار را با سرانگشتان لطیف باران پاک کند...

        باران رحمتش غبار از قبور شهدا شست و ما بهت زده در کناری به تماشا ایستاده...

        و چه عجیب بود بارانی که بوی گلاب می داد...

        گل سرخ روی قبر گمنام شهید، چه زیبا زیر باران رقص شادی می کرد ...

        و من مانده تنها گوشه ای، که گمنام ماییم به آسمان یا اینان...

       

        اينکه اين عکس رو بگذارم اينجا يا نه رو نمي دونم درسته يا نه
        خيلي وقتها ديدن فاطمه ام يک غم عجيب رو تو دلم زنده مي کنه...
        غمي که از 1400 سال پيش دل خيلي ها رو لرزونده...
        غم دختري 3 ساله ...

        اينروزها قفس تن را به شدت حس مي کنم.
        پوسته سخت جان که حصاريست براي پرواز.
        پر پرواز ندارم اما اين قفس سقف آرزوهاي من را کوتاه کرده.
        اگر آن را بشکنم...
        فلک را سقف بشکافيم و طرحي نو در اندازيم...
        تا اين قفس هست بالي براي پرواز چه سود؟
        اما با شکستنش ... با ديدن آسمان... حتما بالهايم جان خواهند گرفت...
        خسته ام از صداي ناهنجار روح در ني بدن...
        مي خواهم دمي باشم در ميان باد...

       

        هر بار كه براي خريد به مغازه اش مي روي چنان آرامشي به انسان دست مي دهد كه
        گويي پولهايت را آمده اي در راه خدا هديه كني.
        پيرمرديست كه در محله قديمي ما ساليانيست كه لباس و  ظروف چيني مي فروشد.
        شهرزاد محله ما كسي است كه گويي هربار كه از پشت شيشه مغازه اش به او مي نگري
         آرامش به نقد مي خري.
        لابلاي چينهاي پيشانيش قدمت محله خود را هزارلا مي بينم.
        قيمتها همه به انصاف چنانند كه تو را براي خريد راغب مي كنند
        و الكاسب حبيب الله تنها جمله ايست كه هنگام خروج بر زبان مي راني.
        ميهمان احسان دلش مي شوي به وقت تنگي روزي و معاش و چشمانش هميشه حريم
        حرمت خانواده ات.
        صبحگاه  با موتور گازي بي رنگ و لعابش در تابستان و فولكس واگني كه مثل خودش
        فرسوده شده در زمستان با ذكري از علي (ع) چراغ مغازه اش را روشن مي كند
        و ظهرگاه به وقت نماز چه زيبا در كنار دخلش به حساب و كتاب با خدايش مي پردازد
        و لابد شب هنگام چه با آرامش نان حلال به خانه اش مي برد.
        مهربانيش با كودكان لبخند رضايت به لبشان مي نشاند.
        مغازه پيرمرد انگار كه تكه اي از بهشت جا مانده بر روي زمين است
        و حضور پيرمرد ، گستراننده محبت و آرامش در برزخ امروزه شهر.

       

       در دام چاهي هستم كه
       جز تاريكي و روزني در سقف چيزي در آن نمي توان ديد...
       صدايي هم جز زوزه بادي وحشتناك در آن نتوان شنيد...
       دستهايم ناهمواري ديواره چاه را لمس مي كند و ديگر هيچ....
       پاهايم راهي نمي يابد كه گامي بر دارد...
       در اين ميان تنها آن دهانه چاه... آن نور بالاي سر... اميد مي بخشد به من تنها مانده....

       

        بعضي اوقات معجزات كنار گوشمان اتفاق مي افتد و ما غافلان از حقيقت، مبهوت
         سكون غفلتيم.
        خوشا دمي كه با اشارتي به درك حقيقتي نائل آئيم ...
        و زندگي هر كداممان پر است از اين معجزات...
        كافيست نگاهي به پشت سر كنيم...
        بعضي اوقات روحمان را پر مي كنند از لذت مستي هديه اي الهي...
        گاهي رنگي به زندگيمان مي زند كه اسمش را حتي نياموخته ايم....
        آخر من نفهميدم كار ما نيست پيدا كردن راز گل سرخ؟!
        و گاه آيه اي بر تك تكمان نازل مي شود كه خواندنش پرمان مي كند از عشق... از سرور...
        از اشك شوق و شكر...
        من اينك در شگفتم... شگفتي لذت بخش... از آيه اي كه بر من نازل شده...
        گلي كه به بوي فاطمه ام آغشته شود پ‍ژمردني نيست...
        نيك مي دانم كه هر چه دارم از رمضان دارم...

       

        روزها در پي هم آيند و روند...
        مي دانم كه آخر تو ماني و من...
        حوادث با شتاب مي آيند و از كنارمان به تندي مي گذرند...
        گرد حاصله از آنها ما را پير مي كند... مي دانم.
        اما خميده هرگز...
        ميوه دلمان از درخت جانمان چيده خواهد شد...
        و ما آن روز را جشن خواهيم گرفت لابد... تا معلوم نشود غم پوست خشكيده دلمان!
        اميد دارم آن روز در كنارم باشي و ببيني اشكهايم را در خفا...
        و لابد اميد داري باشم و گونهاي خيست را با پشت دستهايم نوازش كنم و خيسي
        دستهايم را بوسه زنم...
        راستي كه دعايمان اجابت شدنيست به نظر بعد آن روز؟...
        روز پايان امتحان؟!
        روز هجرت سرخ من و تو؟

       

        رضاجان به گوشي؟

        در راه آمدن مانده بودم كه چه كنم اين بار گناه را...

        و براي چه اذن دخول مي دهيم، در  بدترين شرايط روحي...

        حال به وقت بازگشت نيك دريافتم كه گاه دعوت مي كني كه تغيير دهي...

        استجابت حول حالنا الي احسن الحال با نگاه توست ...

        كه توييي ضامن و ضمانت كننده...

        تو شنوايي و من  ناتوان از بيان حتي درد...
        تو راهبري  و من گمشده اي در خويش مانده...
        تو نوري و من گرفتار در ظلمت درون...
        تو بينايي و من  سياه دل...
        تو مطلقي و من گرفتار فرضيه مبهم نسبيت...
        من و اين هم جهل ... تو و اين همه دانايي
        مانده ام مرا به كجا مي كشاني...
        تنها چيزي در درونم... از كودكيم ندا مي دهد كه توكل كن و اعتماد...
        لااقل دستانم را و دلم را گرمي بخش تا سست نشود در ميان راه...
        مي ترسم تندباد حوادث جدا كند من و تو را...
        مي ترسم...

       

        يوسف يوسف .......... يوسف
        يوسف يوسف .......... يوسف

        يوسف جان به گوشي؟

        به نظرت لذت زندگي در چيه؟

        من که نظرم خيلي متفاوت بود تا چند روز پيش با اون مرد شهرستاني!

        از درد مچاله شده بود روي صندلي ماشين...

        چشمش بسته بود اما انگار خدا دلش را باز کرده بود...

        - نماز همه لذت زندگيه!!!

        - اگه نماز نبود زندگي به هيچ چيز نمي ارزيد.

        با تمام وجود مي گفت.... در آن وضع شعار نمي داد...

        با همه غرورم خرد شدم... خرد ِ خرد...

       

         رقيه رقيه ... يوسف
         رقيه رقيه ... يوسف
         دخترِ ِ كربلايي به گوشي؟
         مي دونم كه امشب تو بهتر از همه بگوشي...
         امشب من ديده بانم و تو بهتر از همه مي داني...
         من بيدار مانده ام تا از فاطمه ام نگاهباني كنم و لابد تو معناي آرمش شبهاي كربلا را  با
           ديده باني عمويت نيك دانسته اي...
         امشب كه خبر دادند كه زيرزمين خانه مان آتش گرفته من براي خاموش كردن آن دويدم...
         اما نمي دانستم كه در همان لحظات فاطمه ام در معرض خطر ديگريست ...
         سخت ترسيدم وقتي صورت زيباي خفته اش غرق در خون ديدم...
         و حال من بيدار مانده ام بر بالين فاطمه... تا نكند خطري تا صبح تهديدش كند...
         و بميريم من و فاطمه و مادر فاطمه بر غم تو آنگاه كه آتش از خيام زبانه مي كشيد و
            كسي نبود تا از تو... از دختر حسين محافظت كند...
         و بميريم من و فاطمه و مادر فاطمه بر غم برادرت كه به شش ماهگي صورتش غرق خون
            شد از كين تير آن ناجوانمرد...
         بميريم بر غم پدر و عمویت...

         ۲ روز بعد از ارسال: من شرمنده ام اگه بد نوشتم.... لابد اون لحظات لحظات بدی بوده
          برام... ولی بگم که خدا رو شکر فاطمه ام طوریش نبود... البته اینو بعد از یه صبح تا ظهر
          تو بیمارستان بودن فهمیدیم وگرنه کی دوست داره بقیه رو ناراحت کنه... بازهم می گم  
          از لطف همه اونایی که زنگ زدن یا اینجا کامنت گذاشتن شرمنده و ممنونم....
          حرف من فقط این بود که ...
          بیخیال اینو باید متن خودش می گفت که نمی دونم گفته یا نه.... دیده بان برج مینو

       

        رضا ، رضا ....... يوسف
        رضا ، رضا....... يوسف
        رضا جان به گوشي؟
        عزيزي مي گفت ترا و پدران و پسرانت را اينگونه خطاب كردن خطاست!
        ولي چه كنم كه شان و منزلتتان در اسمتان نهفته...
        و نام زيبايتان عالمتاب ابدي عالم! و چه وصفي برايتان بالاتر از نامي كه خدا انتخاب كرده؟
        خودت مي داني كه اينروزها دنياي واقعي مرا از دنياي مجازيم دور كرده...
        از مطلب قبلي تا به امروز كه شايد 5 ماه و ۹ روز مي گذرد خيلي اتفاقات برايم افتاده...
       بارها اينجا نوشته ام و ارسال نكرده صفحه را بسته ام!
       نمي دانم چرا... تو نيك مي داني حتما نمي خواسته ام كه بخوانند!
       خيلي چيزها گفتني نيست...
       اصلاً چه چيزهايي را بايد گفت و چه را بايد عمل كرد...
       در ۵ ماه تمام دنياي كودكيم را برايم مجسم كردي...
       خداوند آرزوهاي فراموش شده ام را برايم ساخت تا بياد بياورمشان...
        آرزوهايي كه در كودكي با آنها بزرگ شده بودم...
   ولي انگار بجايش قديميترين دوستم كه همنام تو و انيس خاطرات كودكيم بود را وديعه گرفت...
        امشب شب تولد توست و من!!!
        پس واسطه اي شو تا بهترين چيزها را از او بخواهم...
        خدايا اصلي ترين خاطرات كودكيم را ببخش و بيامرز...
        خدايا آرزوهاي كودكيم را معنا بخشيدي پس حفظ كن...
        خدايا مي گويند فيلم ها فرزندان فيلمسازند... فرزندان صالحم را زياد فرما...
        خدايا بوي خوش زندگي را در خانه ام مداوم فرما...
        خدايا  يادم آوردي كه آرزويي فراموش شده دارم آن را بعنوان آخرين آرزو برما بچشان....